CORANA VIRÜSÜN BANA YAŞATTIKLARI | İmaj Haber : İmaj Haber
DOLAR
EURO
ALTIN
BIST
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
İstanbul 21°C
Sisli

CORANA VIRÜSÜN BANA YAŞATTIKLARI

CORANA VIRÜSÜN BANA YAŞATTIKLARI
29.06.2020
200
A+
A-

Geçmişte Beraber çalıştığımız iş arkadaşım Neslihan Güldalı Yıldız”ın Covit19 sürecinde yaşadıkları belki okuyanlara, bana bisey olmaz diyenlere örnek olur. Lutfen Sonuna Kadar okuyunuz.

Vakaların arttığı şu günlerde, bunları yazmayı kendime borç edindim. Belki bir kısmınız, amannn diyecek bu da fazla sıktı bizi.. Amacım insanların duyarsız davranışlarına biraz da olsa dur demek..!
Sizlere yakalandığım lanet hastalığın bana ve aileme yaşattıklarından bahsetmek istiyorum.
18 martta öksürük ve boğaz ağrısı şikayeti ile kendi çalıştığım hastanede acil doktorumuza muayene oldum, kan tahilleri yapıldı muayene sonunda tahlillerim normal çıktı ama akciğerlerimde solunum sesinin kaba olduğunu söyledi doktorum ve ilaç yazdı.

Ertesi gün işe gitmedim evde kaldım. Hatta gayet de iyiydim. 20 Mart’da işe gittim ve o gün akşamı zor ettim. İşten çıkıp eve giderken yürümeye bile dermanım yoktu, el parmaklarım uyuşmuştu. Eve geldim eşimin de benden farkı yoktu. İkimizin hafif ateşi çıktı, o halde uyumuşuz. 21 Mart cumartesi yine halsizlik le uyandım eşim bana göre daha iyiydi. Akşama doğru derin nefes alamamaya başladım. 22 Mart Pazar günü sabah belki biraz rahatlarım diye banyoya girdim, ama buhar beni daha kötü yaptı. Hemen çıkıp kendime buhar yapmaya başladım.

O arada hastaneden arkadaşlarım la yazışıyorum, beni merak ediyorlardı. Buhar yaparken resmimi çekip attım onlara, acil sorumlu hemşiremiz beni görünce “sen çok kötü görünüyorsun hemen kartala git” dedi. Eşimle birlikte kartal acile gittik. Biraz beklemenin ardından muayene için girdim. Doktor akciğer filmi istedi. Çekilip geldim, bana” zatürre olmuşsun corona gibi değil”dedi.

Bir ilaç daha yazdı, 3 günde rapor. Eve geldik. Ama ben hala iyi değilim. Ayın 25 Mart oldu ben daha kötüyüm.

Eşime dedim hadi kalk çalıştığım hastaneye gidelim tomografi çektirelim. Gittik tomografi çekildikten hemen sonra acilen kartala gitmem gerektiğini akciğerlerimin çok kötü olduğunu söylediler. Apar topar kartala gittik.

Eşim de muayene olacak tabiki. Onu başka odaya beni başka odaya yönlendirdiler. Onun durumu benden daha iyi olmasına rağmen muayenesi oldu tahlilleri yapıldı yanıma geldi. Ben kapının önünde nefes alamıyorum ama kimse öncelik vermiyor. En sonunda tam bayılacakken odaya girdim. Doktor muayene etmeye çalışıyor ama ben nefes alamıyorum. Tomografime baktığında ise verdiği tepki “akciğerlerin çok kötü Neslihan hemen yatıracağım seni” oldu.
Yatışımı yaptırdık, eşim dışarda ben içerde ne yapacağımızı bilemeden kalakaldık. Bir süre acil gözlem odasında bekledim. Yer ayarlanınca kata çıkardılar benim gibi 7 8 kişiyi. Odaya nasıl girdim bilemiyorum.

Nefes almakta o kadar zorlanıyordum ki. Oksijen takıldı daha sonra kan tahlilleri serumlarla tedavi başlandı. O günleri aslında hatırlamak bile istemiyorum ama maalesef ki unutamıyorum. Sonra gece kızımdan bir mesaj “anne sen oradayken ben burada uyuyamıyorum” bunları duyunca hiç yatamıyorum.

Sürekli ilaç, serum, iğne, kan tahlili yapıldı. Bu arada oğlum ve eşimde de covid pozitif çıktı. Hastanede yatarken ben çok üzüldüğüm için kızımdan bana bir not geldi “sen güçlü bir kadınsın, başaracaksın!!” evet dedim kendi kendime başaracağım… Bu sırada bütün sevdiğim insanlar beni yalnız bırakmadı aradılar sordular. Tabi ben çok zor nefes aldığım için genelde yazıyorlardı. Aynı odada olan lavobaya gidip ağlayarak yatağıma dönecek kadar kötü oluyordum. Nefes alamıyordum.
Tam 7 gün yattım hastanede, sonra taburcu oldum. Ama yine çok zor nefes alıyorum. Eve geleceğim ama nasıl geleceğim?? Eşim ve oğlum karantina da çıkamıyor. Oğlum ilçe sağlık la görüşüp beni hastaneden aldırdı. Eve gelmek için arabadan indim karşıdan karşıya geçtim, asansöre bindim ve çıktım. Bana kapıyı açtıklarında halimi gören eşim ve çocuklarım inanamadılar halime hatta eşim “seni nasıl taburcu ettiler böyle” dedi.

Geçecek dedim yatağa uzandım ağlayarak. Buhar yapmaya başladım, biraz da olsa rahatladım. 10 hün kadar hiçbir şey yapamadım, elleyemedim. Tam 14 sene birlikte çalıştığım caaanımm doktorumun ekstra tedavileri ile toparlamaya başladım. Hastanemizin Pendik şubesinde göğüs hastalıkları doktoru ile görüşmeye başladım.

Testler testler, tomografiler, ilaçlar. Bu arada aile hekimim hergün hepimizi arıyor sağolsun. Kızımın testi de pozitif çıktı tabii ki. 3 ayda ancak negatiflendi testlerim. Şimdi akciğerlerim de sekel kalıp ileride KOAH olmamam için OZON tedavisi ve damar içi C vitamini glutatyon tedavisine başladık. Çok şükür artık daha rahat nefes alıyorum. Ama dışarı çıkmaya korkuyorum. Panik ataklarım başladı. Her an bişey olacak sanıyorum. 3 aydır annemi görmüyordum yanına gittim sarılamadım yeğenim bana sarılamadı diye ağlamaya başladı.

Geçti gitti çok şükü ama hasar vererek hem bana hem aileme
BU YAZIYI YAZDIM Kİ “NE CORONA SI” DİYENLER VAR YA HANİ ONLAR OKUSUN ANLASIN ŞU KÖTÜ GÜNLERDE HERKES DUYARLI OLSUN

makale:sibel Kocataşlar

YORUMLAR

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.